ساعت ۷ صبح ۱۵ اردیبهشت ۸۶ داشتم قدم زنان از یه را میانبر که تازه کشفش کرده بودم( یه منطقه مسکونی که بین دو تا خیابون اصلی قرار گرفته و وسطش یه باغچه یا چه میدونم یه پارک محلی با درختهای ردیف کاج ) رد میشدم برای اینکه زودتر برسم و هوا هم بخورم زدم وسط باغچه و از کنار درختها و علفهای هرز خیلی خوشگل که بدون نظم همه جا رشد کرده بودن رد میشدم  . معمولا با قدمهای بلند و سریع بدون اینکه کسی صدای پامو بشنوه راه میرم . ولی اون سریع و بدون صداتر از من میدوید . تا چند قدمی از پشت سرم هنوز متوجهش نشده بودم وقتی بهم رسید یک لحظه ترس برم داشت تو ذهنم سریع شروع کردم شرط و شروط واسه خدا رسم کردن که آی حواست هست من خودمو دارم می سپرم دست تو ها .  من وقتی میترسم خشکم میزنه و خفه میشم . هیچ صدایی ازم در نمیاد . دستاشو گذاشت دور کمرم و به سادگی بلند کردن یه لیوان منو از رو زمین بلند کرد برعکس همیشه از ترس طوری جیغ زدم که طنین صدام همه رو خبر دار کرد . همه بچه هایی که منتظر سرویس مدرسه همراه مادراشون ایستاده بودن همه آقایونی که داشتن میرفتن سر کار و میدیدم ولی انگار هیچ کس منو نمیدید همه داشتن دنبال منشا صدا میگشتن . نمیدونم چی شد که یه دفعه ولم کرد و پا گذاشت به فرار سریع و بی صدا تا وقتی که به آخر باغچه نرسیده بود نتونستم برگردم خشکم زده بود ولی وقتی برگشتم دیدم داره سوار ماشین میشه تنومند بود و کاملا مشخص که ورزشکار. ولی صورتشو ندیدم . نتونستم پلاک ماشینشم ببینم . زدم زیر گریه تمام بدنم می لرزید از ترس تازه بعد از ۵ دقیقه به خودم اومدم ولی هنوز کسی منو ندیده بود . از باغچه اومدم بیرون و با سرعت که نه چون نای راه رفتن نداشتم  بالاخره خودمو رسوندم به اداره از جلوی در همه فهمیدن یه اتفاقی افتاده خودمو رسوندم به میزم و نشستم به گریه کردن . با پلیس تماس گرفتم . گفتن هیچ کاری از دست ما بر نمیاد . گفتم میدونم ولی شما هیچ گشتی ندارین این اطراف ؟مشخصاتشو میتونم بدما . گفتن نه خانوم انقدر نیرو نداریم که واسه همه جا گشت بذاریم .ولی اگه بخواین میتونین برین کلانتری محل یه شکایت تنظیم کنین .تلفنو قطع کردم و به خودم لعنت فرستادم .نگاهم افتاد به همکارا که فضولیشون گل کرده بود هی سرک میکشیدن و پچ پچ می کردن . حالم از همه به هم میخورد چون جایی که باید دخالت کنن نمیکنن ولی دقیقا وقتی باهاشون کاری نداری میخوان تو تمام سوراخ سمبه های زندگیت سرک بکشن .